Skáldsaga og ljóð
skiptust á svofelldum
skætingi á dögunum:

Ljóðið kvað:
Ég er leitt á sögunum.

Skáldsagan mælti:
Það er skömm að ljóðunum,
reykur, reykur,
sem rýkur úr hlóðunum.

Ljóðið kvað:
Það lifir í glæðunum.
Þú ert aska,
en eldur í kvæðunum.

II

Enn tók sagan
í sama strenginn:
Þú ert ljómandi í skáp,
en það les þig enginn.

Ljóðið kvað:
Þú ert lítils virði.
Botninn er uppi
í Borgarfirði.

Burtu skundaði
skáldsagan hreykin,
var þungt fyrir brjósti,
þoldi ekki reykinn.

En ljóðið söng:
Ég á síðasta leikinn.